W pracy z dziećmi trudności związane z odbieraniem i porządkowaniem bodźców mogą posiadać bardzo różny przebieg. Jedno dziecko może źle znosić głośne dźwięki, inne reagować niepokojem na dotyk określonych materiałów, a jeszcze inne posiadać problem z utrzymaniem sugestie w trakcie czynności wymagających ruchu i jednoczesnego wykonywania poleceń. W takich okolicznościach rozważa się nie tylko i wyłącznie samą reakcję, ale także jej częstotliwość, okoliczności oraz wpływ na codzienne funkcjonowanie.
Terapia integracji sensorycznej odnosi się do sposobu, w jaki układ nerwowy odbiera, rozpoznaje i przeprowadza informacje płynące z ciała a także otoczenia. W praktyce ważne jest obserwowanie dziecka podczas różnorakich aktywności, ponieważ zachowanie w gabinecie może wyglądać całkiem inaczej niż w domu, przedszkolu czy szkole.
Podczas zajęć wykorzystywane są między innymi ruch, zmiana pozycji ciała, ćwiczenia równoważne a także zadania angażujące dotyk i czucie głębokie. Dobór aktywności nie powinien być przypadkowy. Znaczenie ma w głównej mierze wiek dziecka, jego możliwości ruchowe, sposób reagowania na bodźce a także trudności zauważane w codziennych sytuacjach. W praktyce na prawdę bardzo często potrzebne są modyfikacje przedtem przyjętych wymogów, ponieważ reakcja na określone ćwiczenie może być inna, niż wynikałoby to z początkowej obserwacji. Zbyt duża liczba bodźców może utrudniać wykonanie zadania, w trakcie gdy zbyt łatwy układ ćwiczeń nie umożliwia właściwie oszacować określonej kwalifikacji. Dlatego przebieg pracy może edytować się wraz z obserwowanymi reakcjami.
Istotnym elementem jest także rozróżnienie problemów z przetwarzaniem bodźców od trudności wynikających z innych przyczyn. Nie każda niechęć do hałasu, problemy z koncentracją czy niezgrabność ruchowa oznaczają zaburzenia integracji sensorycznej. Podobne zachowania mogą pojawiać się w głównej mierze przy zmęczeniu, trudnościach emocjonalnych, problemach ze wzrokiem lub słuchem, ograniczeniach ruchowych czy innych trudnościach rozwojowych. Z tego powodu sama obserwacja pojedynczego zachowania nie powinna stanowić podstawy do wyciągania daleko idących wniosków. W współzależności od sytuacji bierze się pod uwagę informacje od rodziców i nauczycieli, obserwację dziecka oraz wyniki odpowiednio dobranych prób i badań. Takie podejście umożliwia nie gorzej określić, czego de facto dotyczy zauważana trudność.
Warto też zwrócić uwagę na to, że sposób funkcjonowania dziecka może edytować się zależnie od miejsca i sytuacji. Dziecko, które bardzo dobrze kreuje określone zadanie podczas spokojnych zajęć, może mieć z nim większy problem w dziale, przy hałasie albo podczas jednoczesnego wykonywania kilku czynności. Z kolei zachowanie obserwowane w domu nie zawsze powtarza się w innych warunkach. W ocenie znaczenie mają więc dokładnie sprecyzowane sytuacje, w których pojawia się trudność, a także to, jakie wymagania stawia wówczas otoczenie. Terapia integracji sensorycznej jest jednym z podejść wykorzystywanych przy określonych trudnościach w przetwarzaniu bodźców, jednakże jej zakres i sposób prowadzenia zależą od indywidualnej sytuacji dziecka. Zmianie mogą podlegać zarówno rodzaj ćwiczeń, jak i ich intensywność czy sposób organizacji zajęć, jeśli obserwowane reakcje wskazują na taką potrzebę.
Po więcej informacji zajrzyj tutaj: neurologopeda łódź.
Informacje na stronie mają charakter wyłącznie informacyjny i nie zastąpią porady lekarza.
[Publikacja sponsorowana]