Materiały wykorzystywane do produkcji mebli różnią się nie tylko wyglądem, lecz również sposobem obróbki, masą i reakcją na codzienne wykorzystywanie. W sytuacji kamienia naturalnego istotne jest pochodzenie surowca, jego budowa a także technika przygotowania gotowej płyty. Skały powstawały w różnorakich ustaleniach geologicznych, dlatego ich struktura może zawierać przebarwienia, drobne żyłki, plamki i nieregularne przejścia kolorystyczne.
Nie są one rozmieszczone według powtarzalnego wzoru, jak ma to miejsce w wielu materiałach przemysłowych. Z tego powodu wygląd dwóch blatów wytworzonych z podobnego kamienia może się wyraźnie różnić. Stoły z kamienia naturalnego spotyka się w pomieszczeniach urządzonych w różnych stylach, ale o ich dopasowaniu do wnętrza decydują także proporcje, kształt i sposób wykończenia krawędzi. Płyta o wyraźnym wzorze może przyciągać uwagę bardziej niż pozostałe elementy wyposażenia, jednak kamień o spokojniejszej kolorystyce wytwarza inne wrażenie wizualne. W trakcie planowania mebla warto rozpatrywać próbkę materiału w świetle zbliżonym do tego, które występuje w docelowym pomieszczeniu. Oświetlenie dzienne i sztuczne może bowiem przekształcać odbiór kolorów a także widoczność poszczególnych elementów struktury.
Istotnym zagadnieniem jest sposób przygotowania kamiennej płyty do pełnienia funkcji blatu. Proces obejmuje w głównej mierze cięcie, szlifowanie i obróbkę krawędzi, a w zależności od rodzaju materiału także wypełnianie naturalnych ubytków. Krawędzie mogą być łatwe, zaokrąglone albo profilowane. Wybór konkretnego rozwiązania wpływa na wygląd mebla, ale powinien uwzględniać również jego użycie i warunki użytkowania. Przy cienkich płytach szczególnego znaczenia nabiera konstrukcja podpierająca, ponieważ sposób rozłożenia ciężaru ma wpływ na obciążenia działające na kamień. Spore znaczenie ma też obecność naturalnych żył i niejednorodności, które trzeba ocenić na etapie przygotowania materiału. Nie każda widoczna linia oznacza uszkodzenie, niemniej jednak niektóre miejsca mogą wymagać dokładniejszej kontroli przed wykonaniem blatu. Stół z blatem z kamienia powinien mieć bazę zaprojektowaną z uwzględnieniem masy płyty, jej wymiarów oraz planowanego sposobu użytkowania. Rozstaw podpór nie może być dobierany jedynie na bazie wyglądu stelaża. Konstrukcja powinno uwzględniać także obciążenia pojawiające się w trakcie opierania rąk, przesuwania przedmiotów czy przypadkowego nacisku na krawędź. W przypadku niestandardowych wymiarów warto sprawdzić, czy projekt uwzględnia właściwe podparcie na całej wymaganej powierzchni.
Przy użytkowaniu kamiennego stołu znaczenie ma sposób kontaktu blatu z przedmiotami oraz rodzaj wykonywanych przy nim czynności. Talerze, naczynia, sztućce i dekoracje mogą pozostawiać ślady, szczególnie jeśli są przesuwane po powierzchni bez podkładek. Odporność na zarysowania nie jest tożsama dla wszystkich odmian kamienia, a wręcz twardy materiał może ulec uszkodzeniu w określonych warunkach. Warto zwracać uwagę na uderzenia w narożniki i krawędzie, ponieważ te miejsca bywają bardziej narażone na wyszczerbienia. Przy wyborze kształtu trzeba uwzględnić także codzienne nawyki domowników. Ostre narożniki mają inne znaczenie w ciasnym przejściu niż w sporym pomieszczeniu, a szeroka podstawa może ograniczać miejsce na nogi. W małych wnętrzach liczy się właściwie każdy centymetr przestrzeni wymaganej do odsuwania krzeseł. W większych pomieszczeniach należy jednak zachować odpowiednie proporcje między wielkością blatu a pozostałymi meblami. Przed ustawieniem stołu warto sprawdzić nośność podłoża, szczególnie gdy płyta jest gruba i ma duże wymiary. Trzeba też uwzględnić transport oraz sposobność wniesienia gotowego szczegółu przez drzwi, korytarze i klatki schodowe. Niektóre blaty łatwiej przewozić oddzielnie od podstawy, jednakże sposób przenoszenia powinien odpowiadać ich wymiarom i wymaganiom konstrukcyjnym.
Warunki czyszczenia i konserwacji zależą od dokładnie określonej odmiany skały, rodzaju wykończenia oraz potencjalnego zabezpieczenia powierzchni. Do usuwania codziennych zabrudzeń wykorzystuje się najczęściej wodę, miękką ściereczkę i środki przeznaczone do danego materiału. Nie należy automatycznie używać preparatów odpowiednich do ceramiki, szkła czy innych powierzchni, ponieważ ich skład może nie odpowiadać wymaganiom kamienia. Szczególnej ostrożności wymaga marmur, który może reagować na kwaśne produkty spożywcze, pozostawiając matowe ślady. Niektóre kamienie mają również strukturę pozwalającą wnikanie płynów, co zwiększa znaczenie szybkiego usuwania rozlanych napojów i tłustych substancji. Impregnacja może ograniczać wchłanianie zabrudzeń, niemniej jednak jej skuteczność zależy od użytego preparatu i właściwości płyty. Nie zastępuje ona regularnego czyszczenia ani nie chroni przed każdym rodzajem uszkodzeń. Przy kształtowaniu pielęgnacji należy uwzględnić także wykończenie powierzchni. Na polerowanym kamieniu mogą być bardziej widoczne smugi i drobne rysy, jednakże powierzchnie matowe albo szczotkowane mają inną fakturę i mogą wymagać odmiennego sposobu usuwania zabrudzeń. O ile po dłuższym użytkowaniu pojawią się przebarwienia, nie powinno się od razu sięgać po silne środki chemiczne. Najpierw powinno się ustalić prawdopodobne źródło plamy i rodzaj materiału, ponieważ niewłaściwe czyszczenie może pogłębić przekształcenie wyglądu. Tak samo w przypadku pęknięć lub odspojenia elementów konstrukcji niezbędna jest ocena przyczyny problemu, zanim zostanie podjęta decyzja o naprawie.
Warto sprawdzić: konsola z kamienia.